«گوره میِ»

«گوره میِ»
«گوره میِ» واژه ای لکی و به معنای جوراب است.درگذشته مردم لک زبان برای حفاظت دستها و پاها از سرما از دو دستبافته ی محلی استفاده می کردند.یکی از این صنایع دستی ،«ده سمُله»(دسکش)بود و دیگری «پا مُله» بود که دستباف دومی کمتر با این عنوان خوانده می شد و بیشتر به «گوره میِ» معروف بود.برای ریشه ی این نوع تلفظ شاهدی پیدا نشد و رد پایی در متون گذشته هم یافت نشد .ممکن است با دو تفسیر زیر رابطه ای داشته باشد.
در ملایر روستایی هست که قبلا گوراب نامیده می شد ولی هم اکنون به جوراب مشهور است برای وجه تسمیه ی آن به «گوره میِ» دلایلی ذکر شده است، از جمله اینکه به معنای محل فرو رفتن آبهای سیلابی و یا اینکه در بالای گور مرده ها چاله ای حفر می کردند و آب ان در زمین فرو می رفت و وارد قبر نمی شد.به همین خاطر به گوراب و سپس به جوراب معروف شد.
جِر در زبان فارسی ریشه ایست که قرینه بودن و جور بودن را می رساند که در ابتدا گِر تلفظ و بعدا به جِر تغییر صامت داده است.جوراب یا گوراب یعنی پوشش دارای جور یا قرینه که در ابتدا به معنی پاپوش مانع نفوذ آب استفاده می شده است.نمونه :پنجره =پن(قابل بستن)+جره (دارای قرینه)/
جاری به معنای قرینه ی همسر برادر/گور=حیوان دارای خطهای قرینه/گور=مدفنهای قرینه و در یک ردیف/
منابع : سایت روستای گوراب ملایر./
(مهدی زینی)

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

9 + 1 =