مه نِن /manen

مه نِن /manen
«مه نِن»واژه ای لکی و به معنای ماندن است.این واژه ومشتقات آن هنگام ترکیب با واژه های دیگر لکی اصطلاح یا واژه ای جدید می آفریند.مانند :یِ جا مه نن ، وه جامه نن ، ئاوِ شو مه ن ، ئیِ دیِ مه نن و…….
پور داوود وقتی که درنوشته ی خود به نام« میهن» در باب واژه ی میهن و ارجحیت آن نسبت به واژه ی وطن صحبت می کند ،اظهار می دارد که واژه ی ماندن زبان فارسی ریشه در اوستا دارد و آن ریشه چیزی جز «مئثن» نیست ،که بر اثر حذف و اضافات زبانی به میهن تبدیل شده است.در این راستا مرحوم پور داوود معتقد است ،چنانچه کسی درلهجه های ایرانی تحقیق کند خواهد فهمید که واژه های بسیاری از این ریشه مشتق شده اند.
ایشان می گویند که «مئثن» به معنای میهن از فعل «مئث» در آمده که به معنای جای گزیدن و ماندن است و ماندن در پهلوی و فارسی را از همین ریشه می داند.همچنین واژه ی مهمان (مِیمو /لکی) از این بنیاد است.فعل مئث خود جداگانه در اوستا به کار رفته است و واژه ی مه نن لکی با توجه به حذف و اضافات واژه ها به شکل امروزی خود یعنی «مه نن»رسیده است.
منابع : نوشته ی میهن ،پور داوود/
(مهدی زینی)

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+ 59 = 65