«سر سیخ و بن سیخ»

[Forwarded from اتچ بات]
‍ (https://attach.fahares.com/rSm4s6z9tgnzpRvRQjabfw==) «واته ی لکی»
«سر سیخ و بن سیخ»
می گویند در جایی از این لکستان مهمانی بر کسی که بر روی آتش زیبای بلوط کباب گوشت بره (گله بریژ)درست می کرد ، وارد شد.روی تنه ی درختی کنار آتش نشست. مرد گفت بفرما جلوتر تا سهمت را از این سیخهای کباب بدهم. مهمان با لفاظی و ناز و ادا چیزی گفت که در فرهنگ و زبان لکی به واته ای شیرین تبدیل گشته است.
وت : سر سیخی دیرم ،بن سیخی دیرم، و گردته میرم ، بیرهه وژیشم دیرم.
از اول سیخ می خورم، از آخر سیخ می خورم ،همراهت هم می خورم ،سهم خودم را هم دارم.
هم اکنون این واته بر کسانی دلالت دارد که علاوه بر آنچه خود دارند به داشته های دیگران هم تعرض می کنند و سیری ناپذیرند.حالا این د اشته می تواند هر چیزی باشد. افکار و ایده های فرهنگی و زبانی.اشعار که شامل دفترها و دیوان های شعر و ترانه ها می گردد ،رسوم و آیین و سرمایه های فرهنگی دیگران و همچنین سرمایه های مادی افراد.
اوج این زیاده خواهی زمانی رخ می دهد که طرف مقابل فردی دانا و هنرمند ، خواننده ای فهیم و حریفی کار کشته باشد. در این صورت بیتی از قصیده ی سنایی را به ذهن متبادر می کند:

چو علم آموختی از حرص آن گه ترس کاندر شب / چو دزدی با چراغ آید گزیده‌تر برد کالا
«سنایی»

#مهدی_زینی

http://telegram.me/farhangelakI

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

6 + 4 =