«وهار دیاره»

«وهار دیاره»
فصل بهار شاه بیت غزل سر سبز طبیعت و مایه ی شادمانی و سرور همه ی انسانهاست.در میان مردمان لک زبان این فصل از اهمیت و احترام خاصی بر خوردار است.بهار فصل دستگیر مردمان فقیر و بی پناه است ،از قدیم واته ای در میان مردم لک زبان رایج است که زمانی در مورد اهمیت فصلها در بین جماعتی بحث و گفتگو بود که از این میان یکی گفت: در مورد بهار همین بس که : ژنیِ ئو مردی ئه ر بنِ به ردیِ = یک زن و مرد در کنار سنگی می توانند زندگی را بگذرانند.اما منظور ما در این جا چیزی دیگر است و آن گل دادن دو درختچه در مناطق لک نشین است که نابهنگام آمدن بهار را خبر می دهند.این دو درختچه زمانی که هنوز برفهای زمستانی در بهمن ماه زمین را فرش کرده است ، سر بر آورده و گلهای خود را به رخ بینندگان می کشند و می خواهند بگویند که بهار فرا رسیده است.
شاعری لک زبان و نکته سنج در این باره می گوید :
تنگز درو زِن ،وایم له راله / پیره د ار گل کیِ ، ئه سگه وهاره
تنگز دروغ گو و بادام لاغر اندام ، وقتی که درخت کهنسال گل دهد بهار فرا می رسد.
۱٫تنگز درختچه ای است که خیلی ارتفاع ندارد و دارای گلهایی به رنگ بنفش و سفید است. میوه ی آن خوردنی نیست، مگر پس از فراوری.
۲٫ بادام وحشی که در زبان لکی به آن «وایم /بایم» می گویند و دارای ساقه های باریک و برگهای کوچک و باریک و گلهایش به رنگ سفید وزرد می باشد. میوه ی آن شبیه بادام است پس از اینکه در آب جوشانده شود و تلخی آن گرفته شود قابل مصرف است.از ساقه های آن سبد (سله) ، صافی برای آبکش کردن برنج(تیجه) و تحجیر بره ها درست می کنند.
(مهدی زینی)

مهدی زینی

من مهدی زینی ا صلانی متولد 1337-الشتر ،کارشناس زبان و ادبیات فارسی ،دبیر باز نشسته ی آموزش و پروش ،نویسنده ی دو کتاب رد پای پیشینیان «فرهنگ عامه ی لکی» و کتاب شرح و بیان توصیفی برخی واژه های لکی که هر دو در دست چاپ هستند.هم اکنون در مورد معرفی زبان و فرهنگ لکی فعالیت می کنم.

شما ممکن است این را هم بپسندید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

1 + 1 =