فرهنگ لکی

+هان ئه ر کو برالهه نه ژدی سوارم / ئه را بی که سیم میا بونگ ئیر بارم
در عصری که تمدن وزندگی ماشینی فرهنگ عامه را در انزوا قرار داده واز آن جز نامی باقی نمانده است، وحدت ملی و احساس ملیت هم در خطر است ، سخن گفتن از معنویت بشری بی معنا وپوچ به نظر می رسد.دیگرزنان عشایر برای برکت مشک شعر نمی خوانند.هنگام شروع کارها تفالی به فال چهل سرو در کار نیست.دیگر مادران برای خواباندن کودکشان لالایی که حکم جادوی خواب را دارد نمی خوانند.دیگر صدای برخورد قطرات باران بر روی سیاه چادر شنیده نمی شود و ترنم موسیقی طبیعی وآرامبخش آن روح را نوازش نمی دهد وبه جای آن گرما وحرارتی است که از لابلای نخهای پلاستیکی گونیهای جانشین سیاه چادر تن را می سوزاند.دیگر صدای نفس اسبان سواری وزیبایی سپک(sepak)آنان همراه صدای ساز ودهل در مراسم عروسی زینت بخش جشنها نیست.دیگر صدای اهورایی هوره کمتر از کوه وکمر شنیده می شود. بیایید به گذشته ی خود نطری بیفکنیم. ما نمی خواهیم به گذشته بر گردیم ودر آن زندگی کنیم اما می خواهیم گذشته را به عنوان چراغ و راهنمایی همراه خود داشته باشیم وبه آن افتخار کنیم.
(مهدی زینی)

مهدی زینی

من مهدی زینی ا صلانی متولد 1337-الشتر ،کارشناس زبان و ادبیات فارسی ،دبیر باز نشسته ی آموزش و پروش ،نویسنده ی دو کتاب رد پای پیشینیان «فرهنگ عامه ی لکی» و کتاب شرح و بیان توصیفی برخی واژه های لکی که هر دو در دست چاپ هستند.هم اکنون در مورد معرفی زبان و فرهنگ لکی فعالیت می کنم.

شما ممکن است این را هم بپسندید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

20 + = 28