«زاوُت»

«زاوُت»
«زاوُت» واژه ای لکی و به عنوان صفت کاربرد دارد.این واژه به عنوان صفت برای سگی که با هر جنبنده ای در گیر شده و به طور جد در حراست از اموال صاحب خود تلاش می کند و یا اینکه همیشه، وقت و بی وقت برای هر رهگذر مزاحمت ایجاد کند ، استعمال می شود.
این نوع سگ باعث می شود که کسی به حیطه ی نگهبانی او نزدیک نشود ،در واقع نوعی انضباط بر قرار می کند. به نظر می رسد که این صفت از واژه ی «ضبط»عربی گرفته شده باشد و همچنین واژه ی «ضابط »عربی به معنای بر قرار کننده ی قانون و نظم که از ریشه ی «ضبط» می باشد، در زبان لکی به« زاوُت »تغییر شکل داده است.
زمانی در مناطق لک نشین افرادی بودند که از مزارع مردم از هنگام اول بهار تا هنگام درو در برابر مزاحمت حیوانات بی صاحب و گله های گوسفند و گاوهای اهالی محافظت می کردند، که به «پاکار» معروف بودند .این افراد که در سر خرمن از مردم دستمزد غیر نقدی می گرفتند ، گاهی به« ناطور» و گاهی به« ضابط» که هردو عربی هستند، مشهور و خوانده می شدند.گاه این افراد صحرا گرد و گاه دشتبان هم خوانده می شدند
چون افراد «پاکار» می بایست افرادی زرنگ و بزن و همه سر حریف باشند و بتوانند با کسانی که مزاحم مزارع می شوند ، در گیر شوند ، به نظر مردم بسیار افراد ترسناکی بودند که دست بزن داشتند.
مردم با توجه به موارد بالا برای فرد «پاکار» واژه ی «ضابط» را به کار می بردند و به تبع از آن به عنوان صفت ودر هیئتی جدید واژه ی لکی شده ی «زاوُت» را وارد زبان لکی کردند.
(مهدی زینی)

مهدی زینی

من مهدی زینی ا صلانی متولد 1337-الشتر ،کارشناس زبان و ادبیات فارسی ،دبیر باز نشسته ی آموزش و پروش ،نویسنده ی دو کتاب رد پای پیشینیان «فرهنگ عامه ی لکی» و کتاب شرح و بیان توصیفی برخی واژه های لکی که هر دو در دست چاپ هستند.هم اکنون در مورد معرفی زبان و فرهنگ لکی فعالیت می کنم.

شما ممکن است این را هم بپسندید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

48 + = 50