دوسِت دیرم لکسو

«دوسِت دیرم لکسو»

لکِسو !

دوسِت دیرِم ، هر هاینیِ خیالم

سه نگینی که تاوُ نه نویسیات،

دو چه ن  «ئه لوه ن» ئو «گه رینه»

په ره په ره مه خُنِمیِ، تا روژِ مِردِن

تو «هه لورِکِ» ئابا ئو ئه ژدادِمی

شو ویر ئو تُنه میسِم

لاوه لاوه م ،

حریر نه رمِ  نه سیمِ «که له واته»

لکسو!

جا مالگیِ پیا ئو ژنه ل ئه هو راییِ

هه نی هم  بو «هل و میخه ک» تازه سویره لت،

چیه مِ بازار عطر ئو عبیر کوره مِهیِ

ده نگ «شه وا »کیش  ئو «کِل زِنه لت» ،

خاوُ ئشگُنیه سیِ  چیه مِ کویه ل

ئاسُمو ئه ج ده سمال ره نگ ئو ره نگ «سه رچوپیه لت»،

هزاز هزار ره نگه

«قُماچ» روژِ داواتت ،

 وه رِ تیرِ «خال رِزِنه لت» نمه گِریِ

ده نگ سازِ «سوار هوکه »،

وه گه ردِ توزِ میدونِ« قیقاچ» ئوج نشینه 

مئه سومیت ئاویلِ« شه کِ ما» ئی نُم ریِ ئار،

ئج سه ر ئو روی جِوُنه لته ماواریِ

روژ ئو شو مو،

روشنِ ئاینِیِ نُم تویل «بوییِ» «ته لمیت» سوارته

هنی هم ،ئی بالا، «دروه نیه ل» جه رر ئه ر د اس  ئارِت،

که س ئی «بررِ» زِنِی نمه مینیِ

«هیکه» خه نه شو نشینی کِره لت،

بازی «کیسه ل خُت خُت» ئاوردیه سیه ئاس

فال «چِل سُروئت»،ئه ریِ ئاینده،

نیکِ نیکِ نیکه

خداته بی دیِ دنیات وه د ل بو / سه ر په رچی میخه ک هُمرازت گل بو

بمارکت بو چوی «په رِ هُما»

«سِیه م» ئو سوله ت مجلِسه لِت،

دُشمِنه ل ئاوردیه سیِ «رِکه »

ئه شاره «کویخائل» ئو «پیائل نُم پیا»،

ریِ دنیایِ ئلم و فه ن نیشونه میِ

په رچه مِ که ریم خونت،

خه ریدارِ فِره سیِ

ئه ج فرهنگِ آوایی ئو شئرت،

زه مین بیِ گیو مای ئی «بازی»

گُله ل ، بالوش بالوش ، «دو ده سماله ماوازِن »

ره نگینی «مهراوُ» کویِ ،

ده م زاگرس ئایشدی ئیِ ئاوُ

سه ر به رزی «گه رینت »،

هُمالیه گه ردِ «البرز»ه مِهیِ

کوئر ئو ئسبی کوی ،

نوئه گِرِ شوئلِ ته نیا ییتِن

«بی سُتینت»،

وه ده جاگه ئاشقه ل بی دلِ کُلِ تاریخه

بو «ئالاله »ئو «چویر» ئو «مفرا» ئو «جُشه ن» ئو

«به رزا» ئو ،«شقایق» ئو «زویل »ئو «شویل» ئو« گُرگاوُ»ت

ده س ئه ر نُم ده سِ «کاله» ئو «زه نجه فیل» ئو «زویل» ئو

«میخه ک» ئو«سمسا »ی نه زه ر کرده ت ،

طبله ی عطار کِسات کردیه سیِ

لکسو!

تو شادی ئو شاد بِمین ئو وه شایی بِنیش

دوسِت دیرِم ، دوسِت دیرم،

 دوسِت دیرِم ،تا مه مِرِم

(مهدی زینی)

مهدی زینی

من مهدی زینی ا صلانی متولد 1337-الشتر ،کارشناس زبان و ادبیات فارسی ،دبیر باز نشسته ی آموزش و پروش ،نویسنده ی دو کتاب رد پای پیشینیان «فرهنگ عامه ی لکی» و کتاب شرح و بیان توصیفی برخی واژه های لکی که هر دو در دست چاپ هستند.هم اکنون در مورد معرفی زبان و فرهنگ لکی فعالیت می کنم.

شما ممکن است این را هم بپسندید

۲ پاسخ‌ها

  1. سلام بردوست فاضلم جناب زینی اصلانی  این شعر را برای حضرتعالی سرودم و اولین نفری هستی که به نگاهت مفتخرش می کنی

     

     

     

    نه کردم نه هم لر نژادم لک است

    رضاحسنوند(شوریده لرستانی)

     

    من این گفته دارم زدانای پیر
    به خاطر دراست و نگردد ز ویر
    هماره بود ورد من این سخن
    به سیر زمانه نگردد کهن
    بود زادبوم من ایران زمین
    بعالم سرم من برآن و برین
    پساپشت من بس دماوندهاست
    یلان مرا سینه الوندهاست
    هنوز از فراز که بیستون
    زفرهادها ریزد آواز خون
    نژادم نژاد یل شیرگیر
    که دشمن به قهرش هماره اسیر
    به شهنامه بینی نژادمرا
    بسی دیده تاریخ داد مرا
    بود فخر و نازم بدین مرز و بوم
    نگیرد مرین خاک را فکرشوم
    وجودم فدای تو ای خاک پاک
    نه من بس هزاران یل سینه چاک
    هزارم اگر زندگانی بود
    فدای تو جان و جوانی بود
    سپاسم بود از خداوندگار
    زبان داده بخشیده ایل و تبار
    اگرچه مرا دانشی اندک است
    سپاسم زیزدان نژادم "لک" است
    نژادی بلند و زبانی گزین
    همه واژه هایش فصیح و وزین
    نگویم لکی از همه برتر است
    ولی در میان دگر سر است
    گروهی مرا زان خود کرده اند
    نژاد مرا زان خود برده اند
    ولی غافل از آنکه ایرانی ام
    "لک"م "لک" نژادم کسی را نی ام
    بماند بخاطریکی جمله پاک
    زخاکست گندم نماند بخاک
    ازین پس نخواند کسم زان خویش
    کزین قصه دارم دلی ریش ریش
    نه ”کرد"م نه هم "لر" نژادم "لک" است
    به جمع زبانها زبانم تک است
    بنام نژادم صدایم کنید
    ازین خویش خوانی جدایم کنید
    ببخشید اگر این سخن تند بود
    روانم پریش و خرد کند بود
     

  2. مهدی زینی گفت:

    ممنون از مجبت شما استاد حسنود .امیدوارم سایت بنده لیاقت این شعر شما را داشته باشد. در ضمن از اینکه مرا مورد لطف قرار دادید سپاسگزارم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

84 + = 92