ئاوُ برشَنن (ئاوُ کُلُنن) aow bershonen

ئاوُ برشَنن (ئاوُ کُلُنن) aow bershonen
این کنایه لکی بر ناداری و فقر و فاقه دلات دارد.شاید منشا آن سالفه ی زیر باشد هر چند که بر «ئاوُ کلنن» دلالت دارد تا «ئاوُ برشُنن» در هر صورت کسانی بوده اند که برای اینکه صورتشان را با سیلی سرخ نگهدارند ،«ساج» (تابه) را بر روی آتش می گذاشتند و زمانی که داغ می شد مقداری آب را به نوبت بر روی آن می پاشیدند و صدایی که از آن بلند می شد دیگران را به برشته کردن گندم سوق می داد و دچار اشتباه می کرد.اما «ئاوُ کلُنن » سالفه ای دیگر دارد که در زیر به آن اشاره می شود.
«دُز هم دل دیریِ»
وت : ئیالِ له م ئرا دِرریایِ داشدی ئو هویچ خدایِ ئیِ بِنِ مال ناشدیِ. مه جبور بی بچوئه مِنیِ گُپی نون ئو ئاواره کویِ ئو بیاون بو. ئما ژه ن فره خویِ ئی مال بیتیِ. هه م که لُته ر هم کیِبانو.ئیواره بی ، دیگِیِ ئه ر سه ر گُر بی ئو ژه ن هر خِرره ما .ئایله ل نیشدوینیه دُرا ئو زونُنه مایشد ئه ر دور ده م ، و ئُمیدِ دیگله تُفِلکیو قویتِرا ما.دا هر داشدی خرره ما ئو تاک گلیشیِ یِ گله ئه سره مایشدِئرا. دُزیشیِ داشدیِ شانس وژ ئازمایشه مهه ردی و ئابادی ئه ر ئابادیه مه گیردیا.یهات ئیِ سه ر بونِ ئا پیا ،وه خدی ئیِ کُنا باجه سیل کردیِ ، دیتیِ ژه ن گُمه لیِ ریخ ئایشدیه سیِ ئیِ نُم دیگه ئو هر دیر وه که مچه ریخه ل ئی نُم ئاوُ خرره میِ تا ده نگ ریخه ل بایه گوش ئایله ل ئو گِرریِ ساکت بوئن.ئاگِر ئج ده رینِ ئا دُز چی ئو هاته نِیسِرا. به د ئه ج قیلیِ ژه ن دیتیِ ئی کُنا باجه قیلیِ گوشد ئیِ په رِ شالیِ دُرِ را بی.ئایله ل گوا روژ ئرینُنا بی. ، چِنیِ سه ر بون ،ئه ما که سیِ نویی.
(مهدی زینی)

مهدی زینی

من مهدی زینی ا صلانی متولد 1337-الشتر ،کارشناس زبان و ادبیات فارسی ،دبیر باز نشسته ی آموزش و پروش ،نویسنده ی دو کتاب رد پای پیشینیان «فرهنگ عامه ی لکی» و کتاب شرح و بیان توصیفی برخی واژه های لکی که هر دو در دست چاپ هستند.هم اکنون در مورد معرفی زبان و فرهنگ لکی فعالیت می کنم.

شما ممکن است این را هم بپسندید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

3 + 7 =